Zo een nieuw jaar is begonnen. En wij zijn er meer dan klaar voor met z’n allen. We beginnen zowaar zelfs een beetje ongeduldig te worden. Dat voelt altijd erg ongepast als het om adoptie gaat en bovendien reeds een derde kindje. Ik zeg het dus ook maar niet hardop;-). Rond de feestdagen zijn nog 2 voorstellen gedaan voor een klein babietje en een ouder kindje van 5. Dat is natuurlijk goed nieuws want er waren al een tijdje geen voorstellen gedaan. Hopelijk worden wij nu ook snel gebeld en komt er een einde aan de onzekerheid. Want juist van dat laatste hebben we een beetje last. We roepen al meer dan 14 maanden dat we morgen gebeld kunnen worden maar dat het ook nog een half jaar kan duren. De kinderen vinden het ook wel mooi geweest en kunnen nauwelijks wachten om het broertje of zusje te ontmoeten. Hopelijk wordt ons (on)geduld snel beloond;-). We zijn er met z’n allen helemaal klaar voor.

De feestdagen zijn al weer in zicht. Een jaar geleden dachten we nog dat we die met een derde pukje erbij zouden kunnen vieren. Het loopt wat anders. Er is veel gaande in adoptieland. De mogelijkheden om te adopteren lijken voor veel mensen minder te worden. Er zijn meer adoptieouders die graag voor een kindje willen zorgen dan dat er te adopteren kinderen zijn. Deels heeft dit te maken met heel goede ontwikkelingen, gezonde, jonge kindjes worden steeds meer in het land van herkomst geadopteerd, mooi! Deels ook zijn er natuurlijk heel veel kinderen in de wereld die gebaat zouden zijn bij een liefdevol gezin, echter de omstandigheden in het betreffende land zijn vandien aard dat een goede adoptieprocedure niet kan worden gegarandeerd (oorlog, politieke situatie, rechtsysteem, maatschappelijke infrastructuur etc..). Een positieve ontwikkeling is dat er meer en meer ouders bereid zijn om oudere kinderen en kinderen met een medisch dossier in hun gezin op te nemen. Dus ook voor die kinderen worden de wachttijden langer. Verder loopt het in Nigeria nog steeds vanwege de verkiezingen in april niet allemaal even soepel. Met name het verkrijgen van een paspoort voor het kindje blijkt lastig te zijn. Uiteindelijk komt dit steeds weer goed maar het heeft wat voeten in aarde.

Dus wij wachten vrolijk voort! Met de kerstdagen komen weer de beide opa’s en oma’s van de kinderen op bezoek en gaan Peter en ik weer proberen een lekker kerstdiner in elkaar te zetten. Gaat vast lukken.

Het nieuwe jaar komt ook al weer naderbij. Ook dit jaar zal bij de jaarwisseling ons kindje weer extra nadrukkelijk in onze gedachten zijn, wij hopen dat er goed voor hem/haar wordt gezorgd.

May the road rise to meet you

May the wind be always

at your back

May the sun shine warm

upon your face

And the rain fall soft

upon your fields

And until we meet again

May God hold you in the palm of his hands

(een oud Iers versje overgenomen uit LAVA-contact)

Fijne feestdagen en een gelukkig en gezond 2008!

Al een aantal maanden zijn er geen voorstellen gedaan. Het schijnt dat toch de verkiezingen van april nog steeds voor vertragingen zorgen. Aino, de belangrijkste persoon in Nigeria v.w.b. de adopties door Nederland, is een paar maanden op vakantie geweest. Sinds woensdag is ze weer thuis, hopelijk worden er binnenkort weer voorstellen gedaan. Het is toch apart dat wij jarenlang geen haast hebben gehad met een derde adoptie maar dat we het nu toch lang vinden duren (nu zeg maar sinds BKA anderhalf jaar). Van de andere kant hebben wij er veel vertrouwen in dat vanzelf dat kindje op je pad komt dat bij je gezin hoort. Stiekum denk je natuurlijk toch altijd dat het kindje eigenlijk in het land van herkomst hoort en ook nog in het eigen gezin. Helaas kan dat niet altijd en dan is een gezin (zelfs dat rommelige van ons;-)) te prefereren boven een jeugd in een kindertehuis. Met alle negatieve publiciteit over adoptie, waarvan helaas best veel toch ook wel klopt, word je toch best veel aan het denken gezet. Ik hoop van harte dat steeds meer mensen vooral ook de oudere kindjes met een handicap (maar verder vaak zo gezond als maar kan) een plekje in hun gezin willen geven want daar zal vooral behoefte aan zijn. De gezonde jonge kindjes worden gelukkig meer en meer in het land van herkomst geadopteerd (ook een positief uitvloeisel van het Haags adoptieverdrag, dat landen verplicht om eerst in het land zelf voor kinderen goede oplossingen te vinden).

Onderhand zijn we het wachten een beetje beu. Het duurt eigenlijk toch wel langer dan we hadden gedacht. We hadden gedacht, omdat we graag een ouder kindje willen adopteren, dat het redelijk snel zou gaan. Voortdurend heeft de wachtlijst voor oudere kinderen open gestaan terwijl die voor jonge kindjes al bijna een jaar gesloten is. Gevoelsmatig denk ik toch dat we nu binnen een paar maanden een voorstel zouden moeten krijgen. Overigens vervelen we ons op dit moment helemaal niet hoor. We hebben het beiden erg druk met het werk en volgens Yan Ni zijn we ook in de weekeinden teveel op pad;-). Zij wil graag ook gewoon rustig met z’n vieren thuis zijn. Gelijk heeft ze.

Op dit moment zitten er 3 gezinnen met hun kindje in Nigeria. Zover ik weet geen wachtenden (op afreizen) in Nederland. Het wordt dus eigenlijk wel weer tijd voor voorstellen;-)

Maandag en dinsdag hadden we Mr. Aladesuyi uit Nigeria op bezoek. Vanaf het eerste moment klikte het erg goed tussen ons, een erg aardige man met gevoel voor humor. Maandag en dinsdagochtend heeft hij diverse gesprekken en rondleidingen binnen de organisatie waar ik werk gehad. Hij is erg in de ouderenzorg geinteresseerd. Onze prachtige zorgcentra en verpleeghuizen maakten diepe indruk op hem. Hij gaf aan veel ideeen te hebben opgedaan voor zowel zijn Mastersopleiding als voor de praktische toepassing in zijn werk. Dinsdagmiddag zijn we gaan shoppen en hij was erg content met hetgeen hij uiteindelijk heeft aangeschaft. ‘s avonds lekker met z’n allen uit eten geweest in Emmerich in Duitsland. Michael wilde ook graag naar Duitsland en laat dat nou net maar 2 kilometer bij ons vandaan zijn.

Het is echt een buitenkans om een Nigeriaanse gast op bezoek te hebben. Michael heeft heel veel over Nigeria verteld en die informatie zo uit eerste hand vinden wij erg waardevol. Hij wil het liefst altijd zoveel mogelijk geadopteerde kinderen ontmoeten die uit Ondo-state komen. Hij wil heel graag weten hoe het met hen gaat. Mocht ons kindje uit Ondo-state komen dan staan wij vooraan om hem weer te mogen ontvangen. Overigens zullen wij met net zoveel plezier andere Nigeriaanse gasten ontvangen. Het is een bijzondere ervaring, ook voor onze kinderen (zie fotoboek), die ze ons niet meer afnemen. Mooi.

Gisteren 29 september vond de jaarlijkse Kind en Toekomst reunie waar we eigenlijk altijd wel naar toe gaan plaats. Opa en oma Hengelo gingen ook mee. Dat was naast dat we het erg gezellig vonden ook heel praktisch want opa en oma ontfermden zich veelal over onze meiden terwijl wij uitzwermden om bekenden en bijna-bekenden te ontmoeten. Dat waren er dit keer heel veel. Een aantal moeders van een besloten mailinggroepje in levende lijve gezien, erg leuk. Veel mensen van eerdere adoptiereizen of anderszins bekenden weer ontmoet. En natuurlijk adoptieouders die uit Nigeria hebben geadopteerd, in afwachting zijn van een voorstel van een kindje of op het punt staan om te vertrekken. Ieder heeft zijn eigen verhaal, mooi. En natuurlijk genoten van de dansen, de muziek en onze knutselende meiden reeds met mooie kleurige vlechten en tatoo’s opgesierd. Ook Mozes ontmoet, een belangrijke persoon rondom de adoptieprocedure in Nigeria en Mr. Aladesuyi, ik geloof de Director van de social workers in Ondo State. Peter heeft Mr. Aladesuyi (Michael) naar Doetinchem gebracht. Maandag en dinsdag zal hij bij ons komen en ik zal hem een aantal verpleeghuizen en een zorgcentrum van Azora laten zien. Op heel korte termijn heb ik kunnen regelen dat hij door een aantal mensen zal worden rond geleid. Wat een leuke werkgever heb ik toch denk ik dan weer. Hoop dat het leuke en zinvolle dagen worden. Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen. Zal hier een verslagje plaatsen.